Το μπαλόνι

 

Δεν ζήτησα τίποτα.

Δεν ζήτησα ποτέ τίποτα.

Μόνο σιωπή, όνειρα και σπίθες στα μάτια.

Μουσική. Ναι. Πάντα υπήρχε μουσική.

Τα στήθη φούσκωναν και κάποιες φορές κόβονταν η ανάσα.

Η αναζήτηση για ένα χαμόγελο, ένα σημάδι. 

Ποτέ.

Γκρίζο το χρώμα της απόκρισης.

Σοκολατάκι λικέρ η γεύση αλλά το σχήμα αλλόκοτο. 

Η επίγευση στεγνή.

Στεγνό και ψυχρό και το βλέμμα του τοίχου απέναντι. 

Ψυχρό όπως το αεράκι που σε πήρε μακρυά. 

Καρυοθραύστης

Η πρόκληση :

https://youtu.be/LYS6mX8CAlQ

Κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα του. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν. Κοίταξε τριγύρω. Αίγλη. Όχι πλούτος. Μόνο καλή αισθητική. Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Κτισμένο δίπλα στη θάλασσα με μια εξαιρετική αίθουσα εκδηλώσεων. Σήμερα ήταν όμως μια ιδιαίτερη εκδήλωση.  Καρυοθραύστης!! Και τι έκανε ιδιαίτερη αυτή την εκδήλωση; Κάθε Χριστούγεννα ο Καρυοθραύστης και η Λίμνη των Κύκνων έχουν την τιμητική τους.

Μια μικρή μπαλαρίνα κάνει σήμερα τη διαφορά. Παπουτσάκια, πουέντ, φουστίτσα,  φρουφρού. Τα είχαν φροντίσει από καιρό τώρα. Χτένισμα, βάψιμο. Αααα και το χεράκι ιδρωμένο. Είχε αγωνία για να βρει τις φίλες και τη δασκάλα της.

Χαμηλώνουν τα φώτα. Αρχίζει η μελωδία. Ξεκίνησαν. Το περίμενε μέρες τώρα. Νάτη, νάτη. Πολλές μπαλαρίνες επάνω στη σκηνή. Μία έβλεπε. Μόνο. Νιώθει κάποιον να τον σκουντάει. Η γυναίκα του

- Αγάπη μου, δάκρυσες; Είναι υπέροχο το κοριτσάκι μας.

Η μουσική του Τσαϊκόφσκι συνέχισε να γεμίζει την αίθουσα. 

Χρόνια Πολλά,  Καλά Χριστούγεννα 

Μια άλλη ματιά

Άνοιξε την πόρτα και προχώρησε. Πάντα αμίλητη. Με τον δικό της μοναδικό τρόπο, σαν μπαλαρίνα στη σκηνή, στάθηκε τελικά στην αγαπημένη της γωνιά. Από μικρή της άρεσε να απομονώνεται  στο μπαλκόνι και να παρατηρεί τη γειτονιά. 

Αυτή την ώρα τα χρώματα του δειλινού έλουζαν τον τόπο. Γκρι, ροζ, κόκκινο και πορτοκαλί είχαν απλωθεί στον καμβά. Μέσα Δεκέμβρη και τα σπίτια στολισμένα. Λαμπάκια παντού. Σε κάθε γωνιά. Απέναντι η οικογένεια με τα δίδυμα παιδάκια είχαν πάρτι. Αυτοσχέδιο. Έτσι και αλλιώς απαγορευόταν να βγουν έξω. Τα μικρά μπουσουλούσαν στο χαλί και το μεγάλο έπαιζε ένα τρίγωνο κάνοντας πρόβα για τα κάλαντα. Ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια της Αλεξάνδρας. Λίγα μόλις χρόνια πριν γύριζε σε αυτά τα  σπίτια και έλεγε τα κάλαντα.

Έπιασε τις ρόδες από το καρότσι της και άλλαξε θέση.  Το ατύχημα την είχε καθηλώσει. Η καθημερινή απογευματινή της έξοδος στο μπαλκόνι ήταν μια αντίσταση στη μοναξιά και στην κατάθλιψη. 

Σαν τη χορεύτρια που υποκλίνεται στο τέλος της παράστασης επέστρεψε στο σαλόνι του σπιτιού της για να ασχοληθεί με την αγαπημένη της γραφή. Το ποίημα είχε μείνει στη μέση....

Τρομοκρατήθηκε

 Συνθήκες :

1) Κρίστι, απροσδιόριστου φύλου, 30 ετών. Εργαζόμενο σε τηλεφωνικό κέντρο μεγάλης εταιρίας. Του αρέσουν τα ταξίδια και ονειρεύεται να κάνει οικογένεια. Μοναχικό άτομο που έχει δεχτεί λεκτική και σωματική βία στο παρελθόν.Πιστεύει ότι είναι συντηρητικό και δεν προκαλεί. Ευγενικό και δεν τσιγκουνεύεται συναισθήματα και χρήματα. Έχει συγκροτημένο λόγο και Πανεπιστημιακή μόρφωση.

2) Περιμένει έξω από μια κλινική covid-19 να βγουν τα αποτελέσματα του test που έχει κάνει.

3) Περνά μπροστά του ένα φορείο πηγαίνει προς τη ΜΕΘ έναν διασωληνωμένο.

Καθόμουν μόνο μου. Δεν με πλησίαζε κανείς. Ίσως τους τρόμαζε,ως συνήθως, ότι δεν μπορούσαν να διαπιστώσουν εάν ήμουν άντρας ή γυναίκα. Αυτό τρομάζει τους ανθρώπους. Ε, και. Εμένα δεν μου καίγεται καρφί. Έτσι είμαι. Και ας μην έχω φίλους. Το βίωσα στο παρελθόν στο πετσί μου. Κυριολεκτικά. Όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο .......ΜΑ τι σκέφτομαι;; 

Σύνελθε Κρίστι. Περιμένεις αποτελέσματα του test για την covid. Η κλινική είναι γεμάτη αρρώστους με αυτή την κατάρα. Πού πάει το μυαλό σου!! Συ-γκε-ντρώ-σου. Τι θα κάνω αν είναι θετικό; Ποιος θα ανησυχήσει για εμένα; Θα κλάψει κάποιος αν πεθάνω;

- Στην άκρη, στην άκρη...Κατερίνα δώσε οξυγόνο. Ανοίξτε χώρο. Πάμε για ΜΕΘ Κατερίνα. Τον χάνουμε.

Παναγιά μου!! Τι συμβαίνει; Διασωλήνωση. Τα άκουγα μόνο στην τηλεόραση. Αχ..δεν αισθάνομαι καλά. Ταχυπαλμία. Θα λιποθυμήσω. Μα....επικαλέστηκα την Παναγία; Εγώ; Στα δύσκολα όλα αλλάζουν. Δεν είμαι καλά.

- Ο κύριος Παπαδόπουλος;!!; Τα αποτελέσματα του test είναι έτοιμα.

Ωωωω. Πρέπει να ανταποκριθώ στο "κύριος Παπαδόπουλος"....

- Εγώ είμαι....εγώ....

Αερικό

 Σαν τη σκιά πέρασε δίπλα μου

Μαύρο αερικό

Κρυμμένο κάτω από από τα ράσα

Ευλογία και τιμωρία

Έσταζαν αίμα και δάκρυα παντού

Έκλαιγαν οι μανάδες, έσκουζαν τα ζώα

Ανακατεμένοι όλοι, υγιείς και σακάτηδες

Μαρτύριο για τους πολλούς, αγαλλίαση για τους λίγους

Τελειωμό δεν είχε αυτή η τρέλα

Τώρα κανείς δεν θυμάται πόσο κράτησε

Η απόσταση του χρόνου μας ξεγελά πια

Ξεχάσαμε

πηγή έμπνευση: Francis Picabia, 1912, La Source (The Spring), oil on canvas, 249.6 x 249.3 cm, Museum of Modern Art, New York. Exhibited, 1912 Salon d'Automne, Paris.

Η πόρτα

Ήμουν στην ώρα μου. Έφτασα ίσως και νωρίτερα. Μαζεύονταν ο κόσμος σιγά σιγά. Αμούστακα παιδιά ήμασταν όλοι. 

Κάποιος στο βάθος άρχισε να διαβάζει ονόματα και ένας ένας να περνούν την πόρτα.

Κόντευε να σπάσει η καρδιά μου. Μα...γιατί δεν έλεγε το δικό μου όνομα; Όχι δεν ήταν δυνατόν. 

Είχα έρθει σωστά αυτή τη φορά. Στο σωστό μέρος. Τη σωστή ημέρα. Τη σωστή ώρα.

Αααααα να....με φώναξε. "ΕΓΩ, ΕΓΩ είμαι" Προχώρησα. Έτρεμα. Η πόρτα ήταν εκεί. Έστεκε. Την πέρασα. Αυτό ήταν. Ισοπέδωση, Ιδρώτας, Αγωνία,, Πόνος αλλά και Ελπίδα, Συντροφικότητα.

Η πόρτα άνοιγε σπάνια στην αρχή. Μετά ήταν πάντα ανοιχτή. Κάποιοι έφυγαν. Κάποιοι έφυγαν νωρίς. Τους θυμάμαι όλους. Έναν, έναν.

Περνάει ο καιρός. Η οικογένεια όμως; Η μεγάλη αυτή οικογένεια; Άλλαξαν τα μέρη, άλλαξαν τα πρόσωπα. Άλλαξαν οι απαιτήσεις. Η αγωνία εκείνης της πρώτης εκείνης ημέρας ίδια. 

Τελειώνει ο χρόνος. Βλέπω την πόρτα από την άλλη πλευρά. Έτοιμη να ανοίξει για να φύγω. Χαίρομαι. Χαμογελώ. Κάποιοι περιμένουν από έξω. Όπως τότε εγώ. Παιδιά με όνειρα.

Αξία

 - Έλα, έλα να δεις!! Θέλω να με ζωγραφίσουν μπαμπά. Σε παρακαλωωώ μπαμπά.

- Μα....λες;

Κοντοστάθηκα και έπιασα την κόρη μου από το χέρι. Εκείνη την ώρα ένα ζευγάρι όμορφο έστεκε απέναντι από τη ζωγράφο. Χαμογελούσαν. Έδειχναν να απολαμβάνουν τη στιγμή. Ήταν δεν ήταν είκοσι χρονών ο καθένας. Της κρατούσε χαμηλά το χέρι. Κλεφτά γύριζε αυτή και έβλεπε τον έρωτά της. Η ζωγράφος άλλαζε μολύβια. Έκοβε γωνίες. Η δροσιά του δειλινού στο νησί και ο ήχος από το ακορντεόν συμπλήρωναν αυτόν τον υπέροχο πίνακα. Ζωντανός, πολυαισθητικός πίνακας. Η αποτύπωση αυτή θα βρίσκεται τώρα στο σπίτι του αγαπημένου ζευγαριού. Όπως και της κόρης μου, στο δικό της δωμάτιο.

Δώσε μου το χέρι σου

Βρέθηκε η παρέα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Διαδικτυακή συνάντηση. Όπως πάντα. Λέγαμε και λέγαμε και λέγαμε. Ειπώθηκε η λέξη "Συναίσθηση".  Αυτό ήταν. Αφορμή για γραφή. Δεκαπέντε λεπτά.

Συναίσθηση!! Ενσυναίσθηση!!

Ωραίες λέξεις. Μοδάτες λέξεις.

Βαριές λέξεις. Πορεία ζωής,

Σκοτάδι και στο βάθος φως.

Άδειασμα ψυχής αλλά τόσο δημιουργική σχέση.

Πλησιάζεις τους δαίμονες του άλλου.

Τους γνωρίζεις.

Τους μαθαίνεις. Τους πολεμάς.

Η μάχη θέλει θυσίες.

Κερδίζεις. Χαμογελάς.

Χέρι χέρι βγαίνετε από το σκοτάδι.

Δώσε το χέρι σου ή καλύτερα ....

πάρε το δικό μου.

Instalations

Η πρόκληση-άσκηση ήταν απλή. Διαλέγεις όσα θέλεις από τα μοντέρνα γλυπτά του άρθρου: 19 μοντέρνα γλυπτά που μόλις τα δείτε θα τα ερωτευτείτε! και ...... γράφεις.

Σήκωσα το βλέμμα στο μαβή δειλινό

Είδα τη μορφή του

Αγέρωχος

Χαρακτηριστικά στεγνά

Τρόμαξα

Σιδερένιες ρόδες έτριζαν στους αδειανούς δρόμους

Ο Νόμος δεν υπάρχει πια. Χάθηκε

Γλυκό μένει το βλέμμα σου

Με ησυχάζεις

Αδειανό και το κοστούμι σου με ένα ζευγάρι παπούτσια να ζητάνε ζεστασιά

Αγώνας για Ελευθερία είπες

Το είπες και χάθηκες

Έμεινα καρφωμένη στην καρέκλα

Στην καρέκλα της τέχνης, της μουσικής, του χορού

Σε εκείνο το δειλινό είδα το αύριο

Είδα την ξενιτιά. Την εξορία

Τα μεταλλικά τέρατα ήξεραν

Ήξερες και εσύ

Μόνο μου χαμογέλασες και χάθηκες

Πηγή έμπνευσης : 19 μοντέρνα γλυπτά που μόλις τα δείτε θα τα ερωτευτείτε!

Συναντήσεις κάτω από το τραπέζι

Εκεί. Εκεί ήταν ο κόσμος του. Κάτω απ' το τραπέζι οι ήχοι είναι διαφορετικοί. Απόκοσμοι. Μακρόσυρτοι. Η κίνηση στο δρόμο, το κλάμα του μωρού χάνονται από τα αυτιά του.

Σύρθηκε από κάτω και τράβηξε την καρέκλα. Αυτό ήταν. Ο Κλήμης και ο Φέγκης. Ο Φέγκης ήταν πάντα εκεί και περίμενε υπομονετικά τον φίλο του. Ο Κλήμης δεν έχανε την ευκαιρία. Περνούσε πολλές ώρες στο καταφύγιο τους. Η εικόνα του Φέγκη πλασμένη από καιρό ήταν η συντροφιά του Κλήμη στα παιχνίδια του, στην αγωνία του, στα γέλια του. Ακόμα και στην γκρίνια του. Εκεί, μαζί κάτω από το τραπέζι. Δεν υπήρχαν πολλά περιθώρια ελιγμών εκεί και αυτό βόλευε τον Κλήμη. Έτσι και αλλιώς δεν μπορούσε να τρέξει σαν τα άλλα παιδιά. Με τα κινητικά προβλήματα που ήταν εμφανή πια ο κόσμος κάτω από το τραπέζι με τον αγαπημένο του φίλο έμοιαζε μαγικός.

Ο Κλήμης χαιρόταν πολύ όταν τον έψαχνε η μητέρα του και δεν μπορούσε να τον βρει. Γιατί όμως ήταν δακρυσμένη όταν εμφάνιζε το κεφάλι του πίσω από το τραπεζομάντηλο; Αυτό ο Κλήμης δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Αυτός ήταν ευτυχισμένος με τη συντροφιά του Φέγκη. Η μαμά του γιατί έκλαιγε;

Από εκείνη την κρυψώνα ο Κλήμης είδε τον πατέρα του να χαστουκίζει τη μαμά του. Από εκεί άκουσε για την ανεργία. Από εκεί άκουσε για το θάνατο της γιαγιάς του. Εκεί. Εκεί ένιωσε και τον σεισμό. Εκεί. Πάντα με τον Φέγκη.

Ο μικρός Παραμυθάς

Ο μικρός Άγγελος άρχισε να περπατά στον μακρύ διάδρομο. Παραμυθάς ο ίδιος, τώρα ζούσε μέσα στο παραμύθι του. Οι σκιές δημιουργούσαν ένα τρομακτικό σκηνικό. Ατρόμητος όπως και οι ήρωές των παραμυθιών του συνέχισε τη διαδρομή.

- Γιατί ευχήθηκα να ζήσω ένα παραμύθι;; Φοβάμαι λίγο.

Ένα χέρι τον ακούμπησε στην πλάτη. Κατατρόμαξε. Γύρισε να κοιτάξει. Κανείς.

Στο τέλος του διαδρόμου η πόρτα οδηγούσε σε μια σάλα. Με φώτα. Πολλά φώτα. Στον μαρμάρινο καναπέ κάθονταν σταυροπόδι ένα σκαθάρι και μια χελώνα. Πορτοκαλάδα στο ένα χέρι, μπισκότο στο άλλα. Η συζήτηση τους φαίνονταν έντονη μια και δεν έδωσαν σημασία στην παρουσία του Άγγελου.

Ο μικρός μας παραμυθάς άκουγε την κουβέντα αυτών των περίεργων πλασμάτων αλλά δεν καταλάβαινε τι έλεγαν. Σάστισε. Γύρισε να φύγει αλλά ο διάδρομος είχε εξαφανιστεί. Στα δεξιά του υπήρχε ένα παράθυρο. Από εκεί θα έφευγε αν έβλεπε τα σκούρα.

Ξαφνικά η χελώνα γυρίζει, κοιτάζει τον Άγγελο και λέει “Κάθισε. Σε περιμέναμε”. Κάθισε στον καναπέ και πήρε ένα ποτήρι γάλα που υπήρχε επάνω στο τραπέζι. Όχι, δεν το πήρε μόνος του. Το σκαθάρι του έγνεψε ότι έπρεπε να το πάρει.

“Το ευχήθηκες. Πραγματοποιήθηκε. Ζεις το παραμύθι σου” είπε η χελώνα. Εκείνη τη στιγμή κουνήθηκε ο πολυέλαιος και ακούστηκε μια φωνή “3,2,1” και ένα βιβλίο εμφανίστηκε επάνω στο τραπέζι. Σάστισε ο Άγγελος. Έδειξε θάρρος όμως και σηκώθηκε να το πάρει.

“Είσαι έτοιμος;” ρώτησε η χελώνα αφήνοντας την πορτοκαλάδα επάνω στο τραπέζι,

“Αν ανοίξεις το βιβλίο δεν υπάρχει επιστροφή” είπε το σκαθάρι.

Ο Άγγελος πήρε στα χέρια του το βιβλίο. Έριξε μια ματιά το παράθυρο διαφυγής. Ποιο παράθυρο; Δεν υπήρχε κανένα παράθυρο τώρα.

Άνοιξε το βιβλίο. Λευκή σελίδα η πρώτη. Λευκή σελίδα και η δεύτερη, και η τρίτη και η τέταρτη.

Κοίταξε προς το σκαθάρι κάνοντας έναν μορφασμό που έδειχνε ότι δεν καταλάβαινε.

“Εκεί, εκεί στην βιβλιοθήκη είναι ένα μαγικό γυαλί. Με αυτό θα διαβάσεις το βιβλίο”

Σηκώθηκε και κατευθύνθηκε προς το μαγικό γυαλί. Έτρεμε. Η καρδούλα του χτυπούσε δυνατά. Έπιασε το γυαλί. Γύρισε να κοιτάξει την παράξενη παρέα. Είχαν εξαφανιστεί. Ήταν μόνος του τώρα. 

Άνοιξε το βιβλίο στην πρώτη σελίδα και κοίταξε μέσα από το μαγικό γυαλί.

“Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα παιδάκι που αγαπούσε τα ουράνια τόξα....”

Ο Άγγελος χαμογέλασε.

Εσωτερικό ταξίδι στη ψυχή

Η φίλη μου η Μαρία έγραψε: Νεα πρόκληση:Εσωτερικό ταξίδι στη ψυχή!Τίτλος ενος κειμένου, μιας στιγμιαιας σκέψης, μιας στιγμής!!Διάρκεια πρόκλησης τρείς μέρες!!!



- ΔΕΝ ΠΙΑΝΩ ΤΙΠΟΤΑ. ΔΩΣΕ ΡΕΥΜΑ
..........
..........
- ΞΑΝΑ. ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ. ΠΡΟΣΟΧΗ!!! ΔΙΝΩ ΡΕΥΜΑ
..........

Ποιοι είναι αυτοί;; Γιατί φωνάζουν;; Τι με πιέζει στο στήθος;;
Είναι πολύ όμορφο να ζεις σε αυτό τον παράδεισο. Τι γλυκιά στιγμή. Δροσερό αεράκι, φως παντού, αγαλλίαση στην ψυχή. Νιώθω να πετάω.

- Κωστή άσε τα παιχνίδια και έλα για φαγητό.
- Πετάω μαμά. Δες με. Μπαμπαααααά. Κοίτα με, πετάωωωωω. Βρουουουουμ.
Σας αγαπώ πολύ. Μαμά δώσε μου τον αδελφούλη μου αγκαλιά να πετάξουμε μαζί. Θα τον προσέχω!!
- Τρελόπαιδο. Πρόσεχε. Πρόσεχε θα χτυπήσεις. Γιώργο νιώθω ευτυχισμένη. Κοίταξε τα αγγελούδια μας. Είναι, εμείς. Είναι, οι δυο μας.

- ΕΝΑ, ΔΥΟ....

- Ναι...εμπρός... ο Κωστής είμαι Κωνσταντίνα. Τι κάνεις;;
- Διαβάζω Κωστή. Η κυρία μάς έβαλε πολλά. Διάβασες εσύ;;
- Κωνσταντίνα θα κάνω πάρτυ το Σάββατο για τα γενέθλια μου. Θα έρθεις;; Μη πεις όχι. Ξέρεις ότι σ' αγαπώ.
- Κωστή!!! αυτά είναι για τους μεγάλους. Θα έρθω φυσικά. Διάβαζα ιστορία. Η κατάκτηση της Μεσοποταμίας από τον Μέγα Αλέξανδρο θεωρείται επίτευγμα στρατιωτικό αλλά και πολιτιστικό. Η υποστήριξη των στρατευμάτων του ήταν αξιοθαύμαστη αλλά και η ενσωμάτωση των κοινωνιών με τις διαφορετικές κουλτούρες παράδειγμα προς μίμηση. Κωστή;; Είσαι στη γραμμή ή μιλάω μόνη μου;;
- Μου αρέσει να σε ακούω. Μίλα μου.
- Έλα ρε Κωστή. Τι ώρα είναι το πάρτυ;;

- ΤΡΙΑ, ΤΈΣΣΕΡΑ....

- Ελένη τι θα κάνει ο Κωστής;; Πάλι δεν πέρασε στο Πανεπιστήμιο. Στεναχωριέμαι.
- Γιώργο, ο Κωστής είναι έξυπνο παιδί. Θα τα καταφέρει στη ζωή του. Μη στεναχωριέσαι, θα πάθεις και τίποτα.
- Μαμά, μπαμπά, έχω να σας ανακοινώσω τις αποφάσεις μου. Θα ήθελα την υποστήριξη σας. Μετά και την φετινή αποτυχία να περάσω στο Πανεπιστήμιο θα πάω φαντάρος. Μόλις τελειώσω θα φύγω στην Αγγλία. Στον ξάδελφό μου τον Ανέστη. Εκεί θα ασχοληθώ με τους υπολογιστές.
- Τι λες παιδί μου. Τι υπολογιστές και χαζά είναι αυτά. Βρες μια δουλειά να βγάζεις το ψωμί σου. Γιώργο...τι λες εσύ;;
- Κωστή είμαι μαζί σου. Διαβάζω ότι οι υπολογιστές είναι το μέλλον. Όλα με υπολογιστές θα γίνονται.

- ΠΕΝΤΕ, ΕΞΙ

- Ρε ΣΤΡΑΒΑΚΑ, ΨΑΡΟΎΓΚΛΑ...όταν βλέπεις το πουλί θα κάθεσαι προσοχή. Για να δω τι γράφεις εκεί. Σε γκόμενα γράφεις ρε..
- Μη, μη. Άστο αυτό είναι δικό μου.
- Τι λες ρε ψάρακα!!!! Για ακούστε όλοι "Κωνσταντίνα άρχισα να φοβάμαι ότι θα σε χάσω. Καταλαβαίνω ότι οι γονείς σου σε πιέζουν. Τρελαίνομαι και μόνο που το σκέφτομαι" χα χα χα χα Χυλόπιτα. Η γκόμενα τον άφησε!!!
- ΔΩΣΤΟ μου είπα. ΔΩΣΤΟ μου.
- Ρε μαμόθρεφτο μη κλαίς. Ρε αυτός έβαλε τα κλάματα.

-ΕΠΤΑ, ΟΚΤΩ....

- Κωστή το ξέρω ότι θα είναι δύσκολο αλλά ο Διευθυντής νότιας Ευρώπης ζήτησε εσένα προσωπικά να αναλάβεις το project για την προώθηση των φορητών υπολογιστών. Η επιστροφή σου στην Ελλάδα ίσως αναστατώσει τη ζωή σου. Ίσως σε γεμίσει με άγχος για επιτυχία. Είναι όμως η ευκαιρία της ζωής σου.
- Το μόνο που θα με δυσκολέψει είναι να οδηγώ στα δεξιά. Από την ημέρα που έφυγα από την Ελλάδα δεν έχω επιστρέψει. Δεκαπέντε χρόνια τώρα.
- Γιατί Κωστή μου αυτή η απομόνωση;; η αυτοεξορία;
- Άφησα ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο πίσω. Πονάω για αυτό. Έχω κλάψει. Κάποια βράδια κλαίω ακόμη.

- ΕΝΝΙΑ, ΔΕΚΑ

- Μαμά ... έλα καλησπέρα
- Κωστή έλα γρήγορα...ο μπαμπάς σου δεν είναι καλά
τουτ τουτ τουτ τουτ ----------

- ΕΝΤΕΚΑ, ΔΩΔΕΚΑ

- Κωστή έχω δυσάρεστα νέα.
- Τι έγινε αδελφέ μου;; Με τρομάζεις.
- Καρκίνος. Στάδιο τέσσερα.
- Δηλαδή;;
- Εξάπλωση σε όλα τα όργανα. Επιθετικός. Έναν, δυο μήνες ζωής. Κωστή δεν θέλω να πεθάνω. Δεν έζησα όσο θα ήθελα. Τα παιδιά μου Κωστή. Είμαι μόλις σαρανταπέντε χρονών. Η Θάλεια... πως θα τα βγάλει πέρα μόνη της με δυο παιδιά;;

- ΔΕΚΑΤΡΙΑ, ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΑ

- Δεν μας τα είχες πει αυτά!!! Συγγραφέας στα γεράματα!!
- Έλαααα. Όχι και γεράματα. Χρόνια γράφω. Ξεκίνησα στο Λονδίνο. Αγγλικά στην αρχή, αλλά γρήγορα επέστρεψα στα ελληνικά. Πιο εύκολα να εκφράσεις τα συναισθήματά σου στη μητρική γλώσσα.
- Με ξάφνιασες με τη θεματολογία σου. Εσύ, ένας πετυχημένος μάνατζερ, υπουργός Εργασίας, ένας καθαρά τεχνοκράτης να γράψεις συναισθηματική νουβέλα;;
- Έχει και στοιχεία πολιτικά και τεχνοκρατικά το κείμενο.
- Ναι. Μόνο στοιχεία. Είναι πλυμμηρισμένο από συναίσθημα. Το διάβαζα και δάκρυζα.
- Έλα Θανάση, μην υπερβάλεις.
- Κωστή γνωριζόμαστε τόσα χρόνια. Αυτή την πλευρά σου την αγνοούσα. Έχει στοιχεία αυτοβιογραφίας;;
- Όνειρα και πόθους που έμειναν ανεκπλήρωτοι.

- Κωστή συγχαρητήρια. Μάλλον...μάλλον για εμένα μιλάει το βιβλίο.
- Η κυρία;; Γνωριζόμαστε. Τα μάτ......Κων.....
- Ναι.
- Καλή μου.

- ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ

Δυο όμορφες φιγούρες με λευκά λούχα περπατούν δίπλα στη θάλασσα. Φως παντού. Ένα δροσερό αεράκι κυματίζει τα ανάλαφρα υφάσματα που είναι τυλιγμένες. Ένας άντρας, μια γυναίκα. Το  μυαλό τους για πάντα μαζί, τα σώματα μετά από πολλές δεκαετίες έσμιξαν. Χέρι χέρι προχωρούσαν. Πετούσαν. Κοίταξαν ασυναίσθητα τον ουρανό. Λένε ότι στις ευτυχισμένες στιγμές κοιτάς τον ουρανό. Άργησε αλλά ήρθε η ευτυχία. Πέντε χρόνια. Αρκετά;; Υπήρξαν τουλάχιστον. Τώρα, στην εκπλήρωση του έρωτα είναι η καλύτερη ώρα να χαθείς.

- ΔΥΟ ΕΜΦΥΣΗΣΕΙΣ.
- ΕΝΑ....
- ΔΥΟ.....
- Δεν νιώθω παλμό. Είναι αργά.

-Καλέ μου Κωστή. Θα σε βρω πάλι. Να περπατήσουμε χέρι χέρι. Στο δροσερό αεράκι, στο φως. Όπως σου αρέσει..

Ζωή μου!!

Η Ειρήνη σηκώθηκε απότομα και στάθηκε μπροστά στο

παράθυρο. Το δωμάτιο όπως ήταν μισοφωτισμένο έδινε στην

όμορφη αυτή κοπέλα μια διάπλαση μοναδική.

- Δεν θέλω να κλαις Κώστα. Μου κάνει εντύπωση. Αντί να

ζητήσεις συγγνώμη, κλαις. Κλαις και δεν μιλάς…. Ούρλιαξε

τέλος πάντων.

Ο Κώστας είχε κρύψει το πρόσωπό στα χέρια του. Οι σκέψεις

και οι εικόνες που έβλεπε δεν είχαν σχέση με την πραγματικότητα.

Δυο μέρες νωρίτερα επιστρέφοντας το βράδυ από τη δουλειά

είχε ένα ατύχημα με το αυτοκίνητο. Στο πίσω κάθισμα ήταν η μικρή

τους Ζωή. "Ακαριαίος" είπαν στο Νοσοκομείο. "Θετικό το

αλκοτέστ" έγραψε ο τροχονόμος. Θρήνος.

- Εσύ φταις. ΕΣΥ!!! Κάθε βράδυ ερχόσουν και βρωμούσε το

χνώτο σου. Κάθε βράδυ. ΣΕ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ.

…………

Θα σε στοιχειώνει αυτή η διαδρομή. Μπαλέτο-σπίτι. Δεν

φτάσατε ποτέ. Δεν έφτασε ποτέ…. Ζωή μου!!!!

Λυγμοί. Έκλαιγε με λυγμούς ο Κώστας. Δάκρυα δεν έτρεχαν. Οι

λέξεις μισές στο μυαλό του, δεν έβγαιναν.

Σκοτείνιασε. Η φιγούρα στο παράθυρο έχασε το σχήμα της.

Σιωπή. Θλίψη. Πόνος. Οργή και κατάρες.

Ζωή μου!!

Εφηβικά μυστικά

Μου έλεγες να πάμε κρυφά, μετά το φροντιστήριο.

Παρασκευή μετά το μάθημα των αγγλικών. 7:30 θα ήταν νύχτα

ακόμη και δεν θα μας έβλεπε κανείς.

Την ημέρα που σου είπα "εντάξει ρε μαλάκα πάμε"

με κοίταξες με γουρλωμένα μάτια. Τόσο καιρό κρυβόσουν πίσω από

τη δική μου άρνηση. Τους δικούς μου φόβους. Τις δικές μου

αναστολές. Τις 400δρχ τις εξασφάλισα από το χαρτζιλίκι του

παππού.

Θυμάσαι πόσο αφηρημένοι ήμασταν στο μάθημα; Όταν

χαθήκαμε στο σκοτάδι οι καρδιές μας χτυπούσαν δυνατά. Στη

στροφή που είδαμε το κόκκινο φωτάκι κοντοσταθήκαμε για λίγο

αλλά δεν σου άφησα περιθώρια. Είχε έρθει η μέρα μας.

Παχουλή, ξανθιά, με το μαλλί φτιαγμένο σε κομμωτήριο. Γύρω στα 40;; «Σούλα» έγραφε η ταμπέλα δίπλα στην πόρτα. Ευδιάθετη

μας καλωσόρισε και μας χαμογέλασε.

Φοβόμουν. Με είχε πιάσει ζαλάδα. Ήθελα να ξεράσω. Όταν χάθηκες στο διάδρομο κόντεψα να το βάλω στα πόδια. Έμεινα όμως. Θυμάμαι τη βαριά από άρωμα ατμόσφαιρα. Έκανε τρεις

μέρες να φύγει από τη μύτη μου, εκεί κολλημένη. Αιώνας μου φάνηκε μέχρι να σε ξαναδώ. Όταν φάνηκες χαμογελαστός, αναθάρρησα. Μίλησα αλλά δεν ακούστηκα. Η κα Σούλα μου

έγνεψε να την ακολουθήσω.

Το μόνο που θυμάμαι μετά ήταν να τρέχουμε. Να τρέχουμε χωρίς να κοιταζόμαστε. Ήταν 13 του Μάρτη του ’73. Σαν σήμερα.

13 του Μάρτη.

Τήνος 2015